Biz bu ülkenin kadınları, barış istiyoruz. Savaşın, çatışmanın kıyıcılığını daha kaç kuşak yaşayacak? Telafisi olmayan bunca acıyla ne yapacağız?
Seçime beş kala iktidarın “dondurduğunu” ilan etmesiyle çözüm süreci ortadan kalktı. Savaş dili eskisinden de beter biçimde geri döndü. Kanı yerde kalmayacak dedikleriniz, bizim çocuklarımız. Feda edebileceğinizi söyledikleriniz, bizim çocuklarımız, bizim yakınlarımız. Öldürdükleriniz, bizim çocuklarımız.
Nasıl bir Meclis, nasıl bir ülke istediğimizi oylarımızla anlattık. İrademiz hiçe sayıldı. Bombalamalar, yangınlar, misillemeler sardı etrafımızı. Bir ayda onlarca insanımız öldü. Onların yasını tutmak yerine yeni kayıpların korkusunu duyurdunuz. Biz seçimimizi savaştan yana yapmadık. Yürürlükteki antidemokratik hukuka bile uymayan bir olağanüstü hal rejimine oy vermedik. Ne bombalara, ne misillemelere ne infazlara ne de sabotajlara ihtiyacımız var.
İkinci Büyük Emperyalist Savaşı, 1 Eylül 1939 günü Nazilerin Polonya’yı işgaliyle başladı. Ardında elli iki milyon ölü, milyonlarca yaralı, sakat ve moloz yığını haline gelmiş kentler ile büyük bir acı ve gözyaşı bıraktı. İnsanlık tarihinin bu en acımasız, en kanlı ve en kirli savaşının başladığı gün, yani 1 Eylül, Dünya Barış Günü olarak kabul edildi.
1 Eylül 2015 Türkiye’sinde Dünya Barış Günü’nde Barış Gününüz kutlu olsun diyebiliyor muyuz?
Ülkemiz yeniden yangın yerine döndü. Çatışma, göz yaşı ve acı dört bir yanımızı sardı. Böylesi bir ortamda giriyoruz Dünya “Barış” Günü’ne…
ABD gibi küresel emperyalist güçlerin isteği ve yönlendirmesiyle, uzun süredir Suriye ve Irak’ta savaş sürüyor. Hala kadınlar, çocuklar, gençler ölüyor, sakat kalıyor, salgın hastalıklar, evsizler, sığınmacılar çoğalıyor. Çağdışı cihatçı IŞİD vb. örgütler en çok kadınların hayatını cehenneme çeviriyor, Ortadoğu halklarına dünyayı dar ediyor. Milyonlarca savaş mağduru çok kötü koşullarda hayatlarını sürdürmeye çalışıyor, binlercesi, çıktığı umuda yolculuk adı verilen göç yollarında can veriyor.
7 Haziran seçimlerinde biz kadınlar emeğimizi, bedenimizi ve hayatlarımızı savunmak için oy kullanacağız!
Eğer AKP'ye oy verirsek neye oy vermiş, neye ‘evet’ demiş olacağız? ‘Makbul kadın’ olmaya.
Yani;
Ne zaman evleneceğine, kaç çocuk yapacağına, ne zaman ve nasıl doğuracağına, nerede ne kadar güleceğine ve ne giyeneceğine devlet büyüklerinin karar verdiği, kocasının babasının sözünden çıkamayan, çıkmaya kalktığında dayağı, azarı, ölümü göze alan, gardiyanı erkek olan hapishanelerde müebbet almış kadın olmaya.
Hükümetin istediği gibi, ya ‘makbul kadın’ olacaksın ve hizaya geleceksin ya da erkek şiddetine razı olacaksın.
Kamp Armen, Acımızın ve Kaybımızın Tarihi, Ortak Geleceğimizin ve Umudun Mekânıdır!
Kamp Armen, bize kılıç seslerinden kaçıp ağaç gölgelerine sığınan Ermenilerin emanetidir!
Bugün burada önünde bulunduğumuz Tuzla Ermeni çocuk yetimhanesi, Kamp Armen’in yıkılacağı haberi ilk ulaştığında, 24 Nisan 2015’te, Ermeni Soykırımı’nın 100. yılını analı sadece birkaç gün olmuştu. Daha birkaç gün önce, bu toprakların en derin yarası olan Ermeni Soykırımı’nı anmış, devlet eliyle sistematik, planlanmış, halkların tüm varlığını yok etmeye yönelik tehcir ve imha politikalarına karşı Türkiye’nin dört bir yanından sesimizi yükseltmiştik. Soykırımın inkarla sürdürüldüğünü, inkarla gelen düşmanlaştırmanın bugün devam eden katliamların en etkin ve yaygın söylemsel aracı olduğunu haykırmıştık. İnkar ve katliamlarla sürdürülen soykırım son bulsun diye, “bir daha asla” diyerek tek yürek olmuştuk.
"Bizler, yılın 365 günü alınteri döken, bu ülkede üretilen her şeyi ama her şeyi üretenleriz. Bizlerin 1 Mayıs’ta söyleyecek sözü, büyüteceği bir umudu var:
- Taşeron çalışma başta olmak üzere tüm kölece çalıştırma biçimlerine karşı insanca çalışmak ve insanca yaşamak istiyoruz.
- İnsanca yaşayabileceğimiz bir ücret ve sosyal haklar istiyoruz.
- Grev, örgütlenme ve toplusözleşme hakkımızı istiyoruz.
- Çalışırken ölmek, sakat kalmak, hastalanmak istemiyoruz.
- Kıdem tazminatımız gaspına karşı iş güvencemize sahip çıkıyoruz.
- Kadınları toplumsal yaşamdan dışlayan zihniyeti, bu zihniyetin yarattığı şiddeti ve kadınların ucuz-güvencesiz işlerde kölece çalıştırılmasını reddediyoruz.
12 yılı geride bırakan AKP iktidarının en ayırt edici özelliklerinden biri kadınlara yönelik politikaları oldu. AKP aileyi merkeze alan kadın politikalarıyla kadınların emeklerinin, bedenlerinin ve kimliklerinin erkekler ve devlet tarafından denetlenme sınırlarını genişletti, genişletiyor.
Antidemokratik ve otoriter AKP hükümeti yönetimi altında bugün, feminizm de dahil olmak üzere, her türlü muhalif politikanın siyaset ve ifade alanı gittikçe daraltılıyor, sindirilmeye, değersizleştirilmeye çalışılıyor. Kendini iktidarın karşısında konumlayan her türlü muhalefeti ve direnme biçimini susturmaya yönelik baskılar, yasal düzenleme adı altında durmaksızın meşrulaştırılıyor. Tüm bunlar var olan eşitsizlikleri derinleştirirken aynı zamanda emekçilerin, ezilenlerin mücadele gücünü kırarak bu eşitsizlikleri aşma olanağını da zorlaştırıyor. Toplum üzerinde yaptırım gücü olan meclis, bu seçimde de yüzde 10 baraj dayatmasıyla farklı ses ve duruşlara kapatılıyor, barış sürecinin muhataplarının meclisteki temsiliyeti riske atılıyor.
2015 Genel Seçimleri öncesi siyasi partiler adaylarını açıkladı.
Türkiye, 7 Haziran’da sandık başına gitmeye hazırlanırken, siyasi partiler de Türkiye’yi 4 yıl boyunca yönetmeye aday kadrolarını açıkladı.
YSK’ya teslim edilen listelerde kendilerine seçilebilir sıradan yer bulan isimler, 25. dönem millet meclisini oluşturacak.
Açıklanan aday listelerindeki kadın aday sayısı, geçmiş yıllar ilekarşılaştırıldığında görece daha fazla. Ancak, KA.DER olarak düzenlediğimiz “Biz ne diyoruz, liderler ne anlıyor”başlıklı kampanyamızdaki kaygılarımızın haklı çıkmasından üzüntü duyuyoruz.
Türkiye haftalık çalışma sürelerinin emsallerine göre çok daha yüksek olduğu bir ülkedir. Avrupa Birliği ülkeleri ile kıyaslandığında haftalık çalışma sürelerindeki fark 12 saati bulmaktadır. Buna göre Türkiye’de 5 kişinin yapacağı işi 4 kişi yapmaktadır. Bir yandan işgücüne katılım oranlarını yükseltirken, öte yandan işsizlik verileri ile mücadele etmenin yegâne yolu, gelir kaybına yol açmaksızın haftalık çalışma sürelerini azaltmaktan geçmektedir. Buna karşın hükümet ve sermaye çevreleri işsizlik verilerindeki artışı, istihdam yapısının niteliğini bozarak, yani yoğun çalışma koşulları altında, daha esnek ve güvencesiz çalışma biçimlerini yaygınlaştırarak durdurmanın reçetelerini topluma sunmaktadır. Hükümet işveren çevrelerinin taleplerini Ulusal İstihdam Strateji Belgesi ile programlaştırmıştır. Ucuz işgücü için, taşeron çalışmayı yaygınlaştırmayı, kıdem tazminatını fona devrederek ortadan kaldırmayı, kölelik bürolarını hayata geçirmeyi hedefleyen bu belge hükümetin uygulama açısından gündemindedir. Nitekim hazırlanan ekonomik programlarının istihdam başlığında yer alan hususlar bu tespiti doğrulamaktadır.
Kristal-İş Sendikasında, 1980’lerden bu yana sürdürdüğümüz görevlerimizden Mart 2015 itibarıyla kendi isteğimiz ve kararımızla ayrıldık. Bu bir bakıma, ertelenmiş bir kararın hayata geçirilmesi oldu.
Kristal-İş Sendikasının 2012 yılında toplanan 16. Genel Kurulu’nun ardından ayrılmaya karar vermiş ve bu kararımızı Genel başkana aktarmıştık. Genel başkanın talebi ve sendikanın önünde duran başta Topkapı fabrikasının kapatılması ve grup toplu iş sözleşmesi olmak üzere kritik meseleler nedeniyle bu kararımızı ertelemiştik. Geldiğimiz nokta itibarıyla bu erteleme süresinin daha fazla uzatılmasına gerek olmadığına karar verdik. Bu kararımızı 26 Aralık 2014 günü Genel başkan ile paylaştık ve Şubat ayı sonunda ayrılmak istediğimizi bildirdik. 16 Şubat 2015 günü dilekçelerimizi vererek sendikadaki görevlerimizden ayrıldık.
- Ayrıntılar
- Baskın Oran
- Belge
Aslında, “Şu andaki güvencesi” diyerek ihtiyatlı davranmak lazım. Ama ne olursa olsun, bu ortamda tek ciddi şeyleri söyleyen ve yapan, HDP. Özellikle de, gençler arasında “Selocan” diye geçen, Eşbaşkan Selahattin Demirtaş.
Düşündüklerimi önce kısa maddeler halinde yazayım, sonra açarız: