- Ayrıntılar
- Hüseyin Hasançebi
- Siyaset
Kemalizm yerli yerindedir ve yeri devlettir. Kemalist devletin “katı ve despot” olduğu söylenir, yanlıştır. Sana despottur, ama kendine esnektir; bir gecede kılık değiştirir, tanınmaz olur ve sen “yeni” diye bakarsın! Akşam liberal sağcı Menderes’tir, sabah sol devletçi C.Gürsel olur. Askerken Evren, sivilken Özal’dır. Bugün “yenilenmiş”, Tayyip olmuştur.
“Tayyip’in nesi yenidir?” sorusu abestir. Kemalist devlet kendiyle yüzleşmiş, Tayyip Erdoğan olmuştur.
Benim için son günlerin en önemli haberi ne çanta taşıyıcı kılıklı birisinin kendinden menkul dünya lideri tarafından Başbakan atanması ve Ali Babacan ile (geçici bir süreyle de olsa Başbakanlık bekleyen) Bülent Arınç'ın binada bulundukları halde tören salonuna gelmemeleri, ne de F. Alman istihbaratı BND’nin Türkiye’yi dinliyor olduğunun açıklanması ve nedenle yukarıda andığımız iki zatın parayla beslediği, silahla donattığı katiller güruhunun tutsak ABD’li gazeteci James Foley’nin kafasını kestiği görüntüyü İnternette yayınlaması.
Bu ve benzeri haberlerden daha önemli olan Tayyip Erdoğan taifesinin kadınları linç etme alışkanlığı kapsamında Amberin Zaman’dan sonra, şimdide Ceyda Karan’a saldırmasıydı.
Bunlar kendilerine muhalif olan herkese düşmandırlar, eğer o kadınlar muhalifseler onlara daha da düşmandırlar.
Seçimlerin sonuçlarının oy yüzdeleriyle verilmesi zaman zaman yanıltıcı oluyor. Örneğin 10 Ağustos için Tayyip Erdoğan medyası onun oylarının 30 Mart’tan bu yana % 43’den % 52’ye yükseldiğini söyleyerek övünüp durmakta.
Oysa 30 Mart’ta katılım oranı % 89’un üzerindeyken, 10 Ağustos’ta % 74’te kaldı. Demek ki oylarda % 9’luk bir artış olduğu oy sayıları açısından doğru değil.
AKP 2002 Genel Seçimlerinde 41,5 milyon seçmenden 11 milyon (oran % 34, m.vekili sayısı 363, toplam katılım % 79); 2007’de 43 milyondan 16 milyon (oran % 46.7, m.vekili 341, katılım % 85); 2011’de 50,2 milyonda 21,4 milyon (oran % 49,8, m.vekili 327, katılım % 84) oy aldı. 2014 Yerel seçimlerine 52,6 milyondan % 89’u katılmış, 19,5 milyonu AKP’ye vermiş.
10 Ağustos’ta ise Tayyip Erdoğan’a verilen oy sayısı 21 milyon. Demek ki, onun oylarında % 9’luk bir artış olduğu bir yanıltma.
- Ayrıntılar
- Yalçın Yusufoğlu
- Siyaset
Tayyip Erdoğan hadisesi bir yanıyla bir politikacının doymak bilmez ihtirası, bitmez tükenmez hükmetme tutkusu, kendi kendine yakıştırdığı dünya liderliği illüzyonu ve benzeri sözcüklerle ifade edilebilecek kişisel bir olaydır, o şahsın karakteriyle ilgili bir konudur.
Ama asıl önemlisi o bireysel olayı var eden toplumsallıktır.
Üst üste yaşanan son iki seçim kampanyasında görüldü ki, o şahıs hükmettiği devletin tüm olanaklarıyla ve sermayedar desteğiyle siyasi emellerine ulaşabilmek için her şeyi yapabilecek, her yönteme başvurabilecek bir kişiliğe sahiptir. Pek lafını ettiği din dâhil onu bağlayacak, frenleyecek hiçbir ilkesi, kuralı, ahlaki kaygısı yoktur. Siyasal (ve parasal) hedefleri uğruna yapmayacağı yoktur.
Bu ülkede Yargıya güven yoktur. Siyasi bakımdan bağımsız bir yargı kurumu zaten mevcut değildir. Her şeyden önce yargının uyması gereken yasalar tarafsız değildir, çünkü siyaset zaten taraf olmak demektir, “parti” kelimesi siyasidir ve taraf olmak anlamına gelir.
Sınıflar mücadelesinde Yargı kurumu o topluma hâkim olan sınıfın askeri-bürokratik mekanizmasının bir parçasıdır. Ve siyaset sınıf ilişkilerinin ifadesi olduğuna göre, sınıflar söz konusu olduğunda Yargı’nın kendisi bizatihi taraftır.
Sınıflar üstü bir yargı düşünülemeyeceğine göre, sık sık sözü edilen “yargı bağımsızlığı” Yargının burjuva sınıf karakterinden bağımsızlığı değildir, sadece Yürütme erkinden bağımsızlığı demektir.
- Ayrıntılar
- Yalçın Yusufoğlu
- Siyaset
Yazılı ve görsel medyadaki affedersiniz Ermeni iki gazeteci sıkı Tayyip Erdoğancı’dır. Bunlardan birisi (yaşı daha büyük olanı) cahil değildir, bilgili, birikimlidir, fakat kalemini ve kaderini Tayyip Erdoğan’a bağlamıştır. Uzun yıllar Zaman’da yazdıktan sonra, Tayyip Erdoğan ile Cemaat arasındaki ihtilafta başbakanının safını seçtiği için şimdi TMSF’ye bağlı bir gazeteden maaşa bağlanmıştır.
Diğerinin ise Tayyip Erdoğan’a, en düzeysizinden hınk deyicilik yaptığı herkesin malûmu. Kültürü, bilgisi kıt olduğu için yaldızı da yok, yazdıkları banal bir Tayyip Erdoğancılıktan ibaret.
- Ayrıntılar
- Hüseyin Hasançebi
- Siyaset
HDP’nin genel başkanı ve C.Başkanı adayı Selahattin Demirtaş’ın kampanyası hiç gerilim yaratmadan, “Türkiye’nin bütün renklerini birleştirici” bir üslupla sürüyor. TV’lerde konuşan işin uzmanları Demirtaş’ın çok sevildiğini ve toplumun her kesimden oy alabileceğini söylüyorlar. Ufuk Uras bile çok beğenmiş; öyle dedi.
HDP, “Türkiyelileşme!” iddiasında olan bir Kürt partisidir. Kürt partisi’nin C.Başkanı adayının birinci meselesi “Kürt meselesi”nin çözümü olmak gerekir.
Ama Demirtaş’ın seçim propagandası Kürt meselesinin çözülmesinden sonra gelecek olan dönemin, belki o zaman ihtiyaç duyulacak olan rehabilitasyon ihtiyacına denk geliyor: “Birlik, beraberlik, kardeşlik...”
Oysa bugün ve C.Başkanlığı seçiminin 1. Turu için gerekli olan, AKP’nin adayı Erdoğan’ı bir duvardan alıp ötekine vuran bir politikadır. Erdoğan öyle yapıyor; Ekmeleddin’i alıp Demirtaş’ın üzerine fırlatıyor, doğrusu da budur. Demirtaş da öyle yapmalı, hatta Ekmeleddin ile paralel düşmeyi de göze alarak Erdoğan’a yüklenmelidir.
Recep Tayyip Erdoğan’ın 1. Turda “Türk”, olmazsa 2. Turda “Türk” ve “Kürt” oylarıyla C. Başkanı seçileceği öylesine kesinlik kazandı ki; herkes seçim sonrasında takınacağı tutumu şimdiden açıklamaya başladı.
En ilginç açıklama MHP genel başkanı Devlet Bahçeli’den ve şu şekilde geldi: “Erdoğan’ın Çankaya’ya çıkması engellenmelidir!”
Açıklama, “Erdoğan sandıkta kazansa bile Çankaya’ya çıkarılmamalıdır” anlamına geliyor. Çankaya’yı Cumhuriyet’in ‘son kalesi’ olarak görenler açısından büsbütün mantıksız bir açıklama değil.
Sandıktan çıkan Erdoğan’ı ‘Çankaya’ya çıkarmamak’ nasıl mümkündür ve demokrasiye uyar mı?
Tartışılabilir bir konudur bu ve demokrasiye de bal gibi uyar!
- Ayrıntılar
- Hüseyin Hasançebi
- Siyaset
Türkiye’de, solcuların ve sağcıların, İsrail’in Gazze halkına karşı giriştiği vahşi saldırıyı engellemeye yönelik politikalarının hepsi birbirine benziyor: Hamas’a destek!
Böyle olması, Hamas’ın Gazze’de yaşayan halkın iktidarı ve koruyucusu olduğu varsayımına dayanıyor.
Türkiye’nin solcu ve sağcı siyasetinin neredeyse tümüne egemen olmuş bu “tek tip politika”, mutlak bir politikasızlık anlamına geliyor ve doğal olarak olumlu hiç bir sonuç vermiyor.
Hamas’ı veya El Fetih’i haklı mücadelelerinde desteklemek elbette doğru bir politikadır ama “somut durumun somut tahlili”ne dayanmalıdır. Kimin desteklendiği bilinmelidir.
“Her toplum layık olduğu yönetimle yönetilir” demişler. 26 Temmuz Cumartesi akşamı bu sözü maalesef bir kez daha hatırlamak zorunda kaldık. “Maalesef” dedim, çünkü bu genelleme daha çok bir olumsuzlama niteliğinde.
Başakşehir Stadının açılış töreni vardı, Sayın Başbakan stada Fatih Terim’in adını verdi, o da yaptığı konuşmada Başbakanına teşekkür etti, hayatta olan bir insana stadyumun adının verilmesinin bir şeref olduğunu söyledi.
Oysa Tayyip Erdoğan bunu daha önce de yapmış, Kasımpaşa’daki Stadyuma kendi adını vermişti.
Törendeki nutukları geçelim, asıl utanç verici olana gelelim. İki takım bir gösteri maçı yaptı. Sahada aktif futbolcuların yanı sıra Tayyip Erdoğan ve yalakaları vardı.