Hayat Ağacı (Haziran 2017)

CHP’nin bardağı
Hüseyin Hasançebi
Gandi Kemal
Hüseyin Hasançebi

Amaç öldürmek!

cenazeler-bw-crAbdullah Öcalan 2013’te; “Artık silahlar sussun, fikirler ve siyasetler konuşsun” demişti.

Bugün sadece silah konuşuyor. Fikir yok, siyaset yok.

Türklerle Kürtler savaşıyor, genç insanlar ölüyor.

Bir “anlamı” olmalı. Anlam yok.

Bir “amaç” olmalı.

İşte o var: ÖLDÜRMEK!

Günde bazen 10-20 Türk askeri, bir o kadar veya daha fazla,

genç Kürt insanı ölüyor.

Ölenlerin kendi ölümlerine yükledikleri bir anlam var elbette.

Türk genç “vatanının bütünlüğü”, Kürt genç “ulusal kimliğine özgürlük” için

öldüğüne inanıyor.

İnanmasa ölemez ki.

Ancak inandıkları şey de onlar öldükçe ölüyor.

Geriye “sıfır” kalıyor.

Bunlar, 20-30 yaşlarında genç insanlar.

Yoksul çocukları hepsi.

Yoksul ölüyorlar.

Öldürmek için öldürüyorlar.

Yapacak başka hiçbir şeyleri yok.

Geri kaçamıyorlar.

İleri gidemiyorlar.

Böyle olacak diye başlamadı bu savaş.

Ama bu noktaya geldi.

Ne yapılabilir?

Şu yapılsa ölüm biter. Bu yapılsa ölüm biter…

Bitmez.

Afganistan’da 27 yıl sürdü, bitti mi?

Filistin’de 80 yıl sürdü, bitti mi?

Kolombiya’da 50 yıl sürdü, bitti mi?

Kürdistan’da 40 yıldır sürüyor, bitti mi veya bitecek mi?

Dışarıdan karışan olmazsa biter.

Demek ki ölenler kendileri için ölmüyor.

Savaşanlar kendileri için savaşmıyor.

Barışın diyoruz ama kime?

Savaştıranlara.

Barışabilir olsalardı, zaten savaştırmazlardı.

“Barışın!” diye ölenlere söylemek lazım.

Ölüm “barışmaktır” zaten.

Onlara, onlar “ölmeden önce” “barışın” demek lazım.

Kim diyecek bunu?

Ölüme öfke duyanlar yaşamayı hakeder.

Yaşamayı haketmek için söylememiz lazım.